IX.1.1. Antecedentes e lexislación

Artigo 226, apartado 3, letra b), e artigo 227, apartado 2, letra b), do CAU

O procedemento TIR áchase regulado fundamentalmente polo Convenio Aduaneiro relativo ao Transporte Internacional de Mercadorías ao abeiro dos Cadernos TIR (Convenio TIR de 1975), elaborado baixo os auspicios da Comisión Económica para Europa da Nacións Unidas (CEPE/ONU). O Convenio TIR foi aprobado en nome da Unión Europea polo Regulamento (CEE) n.º 2112/78 do Consello, do 25 de xullo de 1978, e entrou en vigor na Unión o 20 de xuño de 1983. Publicouse unha versión consolidada do Convenio TIR como anexo da Decisión 2009/477/CE do Consello, do 28 de maio de 2009. O Convenio actualízase de forma periódica e a Comisión publica as correspondentes modificacións no Diario Oficial da Unión Europea indicando a súa data de entrada en vigor.

No CAU, no seu acto de execución (artigos 163 a 164, 167 a 168 e 274 a 282) e no seu acto delegado (artigos 184 e 186 a 187) descríbense as normas internas da Unión en relación coa circulación de mercadorías dentro da Unión ao abeiro do réxime TIR.

A 17 de xullo de 2020, o Convenio TIR contaba con 76 Partes contratantes, entre as que se inclúen a Unión Europea e os seus vinte e sete Estados membros. Non obstante, as operacións TIR só pódense levar a cabo nos países que dispón de asociacións garantes autorizadas (63 países a 23 de xaneiro de 2020).

De conformidade coa lexislación da Unión, o réxime TIR pode ser utilizado na Unión unicamente para operacións de tránsito con punto de partida ou de destino no exterior do territorio aduaneiro da Unión ou para aquelas que se efectúen dun punto a outro do territorio aduaneiro da Unión pasando polo territorio dun terceiro país.