1.III.3. Menor número de controis físicos e documentais
Esta vantaxe é aplicable aos titulares de AEOC e AEOS.
O artigo 38, apartado 6, do CAU e o artigo 24, apartado 1, do AD CAU, dispón que os AEO estean suxeitos a menos controles físicos e documentais que os demais operadores económicos no que fai aos controis aduaneiros e en función do tipo de autorización concedida. Non obstante, as autoridades aduaneiras poden optar por controlar os envíos dun AEO co fin de ter en conta unha ameaza específica, ou as obrigas de control dispostas noutra normativa da Unión (p. ex., en materia de seguridade dos produtos, etc.).
Ao mesmo tempo, tamén existen exemplos en que o estatuto de AEO ten en cóntase favorablemente incluso para outros controis. (6)
Por outra banda, é importante que se distinga entre os controis relacionados coa protección e a seguridade e os relacionados coa aplicación doutras medidas dispostas na lexislación aduaneira.
Isto significa que só os AEOS serán obxecto de menos controles físicos e documentais en relación coa protección e a seguridade, mentres que os AEOC serán obxecto de menos controles físicos e documentais en relación con outras medidas previstas na lexislación aduaneira. Inclúense aquí un menor número de controis no punto de importación ou exportación e a posibilidade de que tales estatutos teñan en cóntase así mesmo nos controis posteriores ao despacho de aduana.
Para beneficiarse desta vantaxe tén quese introducir nos sistemas de xestión de riscos aduaneiros unha cualificación de risco menor. En calquera caso, aínda que tal cualificación de risco menor obedeza ao feito de que o estatuto de AEO sempre se ten en conta favorablemente, o nivel de redución pode variar dependendo do papel e a responsabilidade do AEO na cadea de subministración de que se trate.
Ten que terse en conta así mesmo que esta vantaxe está relacionada coa avaliación global de risco efectuado respecto dunha determinada transacción. Neste sentido, aínda que o estatuto de AEO sempre se considerará para obter un tratamento favorable, outros indicadores de risco, como o país de orixe ou outros, poden suscitar a necesidade de efectuar algún control.
Tendo en conta os principios xerais referidos, a continuación ofrécense diversos exemplos de situacións posibles:
Declaración sumaria de entrada (DSE):
Na maioría dos casos, os requisitos e as responsabilidades asociadas á presentación dunha DSE atinxen ao transportista. No caso de que este sexa a persoa que presenta a DSE e titular dun AEOS , asistiralle directamente o dereito a recibir cualificacións de risco inferiores unha vez que os seus sistemas e procedementos en materia de seguridade do transporte, os seus socios comerciais e os seus empregados fosen examinados polas autoridades aduaneiras. Se, ademais do transportista, tamén o destinatario é titular dun AEOS , o nivel de controis pode reducirse adicionalmente.
Por outra banda, se o expedidor declarado tamén é titular dun certificado de AEO equivalente expedido por unha autoridade aduaneira nun país terceiro e recoñecido pola UE de acordo cun acordo de recoñecemento mutuo (véxanse a parte 1, sección V, e a parte 6 das presentes Orientacións), todas as partes declaradas na DSE , incluídas as que dispoñan de información directa das mercadorías de que se trate, deberán someter os seus sistemas de protección e seguridade á verificación realizada polas autoridades aduaneiras, xa sexa na UE ou mediante un proceso equiparable a cargo das autoridades aduaneiras do país terceiro en cuestión. Deste xeito contribuirase a optimizar a seguridade na cadea de subministración de extremo a extremo e propiciarase un nivel aínda maior de redución dos controis en materia de protección e seguridade.
Poden existir así mesmo casos en que os datos necesarios para as DSE preséntense mediante unha declaración en aduana (p. ex., para actividades de tránsito). O nivel de reducións avalíase do mesmo xeito, tendo en conta cales son as funcións e as responsabilidades dos axentes interesados. Por exemplo, cando un transitario titular dun estatuto de AEO é o obrigado principal nunha declaración en aduana de tránsito co conxunto de datos para a DSE, o tipo de autorización debe considerarse en primeiro lugar. No caso de que o transitario sexa titular dun AEOC , as cualificacións de risco relacionadas co procedemento aduaneiro en cuestión poderán reducirse en consecuencia, xa que na declaración en aduana de tránsito tradicional o transitario é o obrigado principal. Este asume a responsabilidade (incluso financeiro) relativa ás mercadorías transportadas e á exactitude da información achegada, así como ao cumprimento das normas de tránsito desde a oficina de partida ata a de destino.
Non obstante, para as reducións de cualificacións de risco relacionado cos controis de protección e seguridade, o obrigado principal deberá ser o titular dun AEOS .
Convén sinalar que os novos requisitos en materia de datos para a DSE e as novas disposicións en materia de arquivo implicarán diferentes axentes da cadea de subministración cuxo estatuto de AEO deberase ter en conta. Porén, este novo réxime non se aplicará ata que o novo ICS 2.0 estea operativo.
Declaración en aduana con datos de protección e seguridade para declaracións sumarias de saída (DSS) incluídos:
Na maioría dos casos, o exportador achega os datos de protección e seguridade a través da declaración en aduana de exportación. Polo tanto, se o exportador é titular dun AEOS polo xeral obterá un nivel de reducións superior canto aos controis de protección e seguridade.
Declaracións en aduana (datos de protección e seguridade para DSE/DSS non incluídos):
O titular dun AEOC é un axente de aduanas e o cliente ao que representa non é un AEO. O axente de aduanas AEO presenta unha declaración en aduana de despacho a libre práctica:
En xeral, as autoridades aduaneiras deben reducir a cualificación de risco de acordo co grao de participación do axente de aduanas AEO na representación do seu cliente. Isto dependerá do tipo de representación.
A asignación de vantaxes ten que ver co concepto de «declarante». Cabe sinalar que, de conformidade co artigo 5, apartado 15, do CAU, un «declarante» é «a persoa que presenta unha declaración en aduana, unha declaración de depósito temporal, unha declaración sumaria de entrada, unha declaración sumaria de saída, unha declaración de reexportación ou unha notificación de reexportación en nome propio, ou a persoa en cuxo nome se presenta a devandita declaración ou a devandita notificación».
En caso de representación directa, o axente de aduanas é un representante directo do importador, o que significa que o axente de aduanas actúa en nome do importador. Así, «o titular do estatuto de AEO» (o axente de aduanas) e «o declarante» (o importador) non son a mesma persoa.
Tendo en conta que as autoridades aduaneiras comproban os trámites e procedementos aduaneiros do axente de aduanas, o seu estatuto de AEO deberá considerarse positivamente. Non obstante, tamén deberá terse en conta que, neste caso, o responsable da precisión da información consignada na declaración en aduana, da autenticidade dos documentos presentados e do cumprimento de todas as obrigas relativas á entrada das mercadorías en cuestión de acordo co procedemento de que se trate é o declarante (o importador que non é AEO), e non o titular do estatuto de AEO.
En caso de representación indirecta, o axente de aduanas titular do estatuto de AEO actúa en nome propio. É o «declarante», e as autoridades aduaneiras verificaron os procedementos que estableceu para asumir as responsabilidades consignadas no artigo 5, apartado 15, do CAU.
O titular dun AEOC é importador e traballa cun axente de aduanas que non é AEO. O importador presenta unha declaración en aduana de despacho a libre práctica:
A xestión do risco debe tratarse igualmente de conformidade co grao de intervención do axente de aduanas nas xestións do seu cliente coas autoridades aduaneiras.
(6) Regulamento (CE) nº 1276/2008 da Comisión, do 17 de decembro de 2008, sobre o control físico das exportacións de produtos agrícolas que se beneficien dunha restitución ou doutros importes. (Volver)