3.III.4.1. Disposicións xerais

Tendo en conta as súas actividades, os distintos operadores económicos teñen que observar normas e regulamentos diferentes, máis alá dos requisitos para obter o estatuto de AEO. No programa AEO inténtase considerar e aplicar as normas e certificacións ou autorizacións preexistentes, sen incluír o requisito de dispor de certificacións ou autorizacións adicionais para converterse en AEO.

Aínda que os operadores económicos non sempre necesitan ter o estatuto de AEO para obter a autorización de simplificación que se facilita de acordo coas normas aduaneiras, certas simplificacións esixen o cumprimento de determinados criterios AEO ou de parte dos criterios AEO para obter a autorización pertinente (véxase tamén o punto 1.III.1 das presentes Orientacións).

A fin de acelerar a tramitación das solicitudes e reducir o tempo necesario para a auditoría, as autoridades aduaneiras deben facer uso, sempre que sexa posible, da información que xa posúan sobre os solicitantes. Tal información pode proceder concretamente de:

• as solicitudes previas de autorizacións aduaneiras e os resultados do proceso de autorización;
• a información comunicada previamente ás aduanas ou outras autoridades públicas e dispoñibles ou accesible para as primeiras;
• a información sobre as auditorías aduaneiras e os resultados destas ;
• os procedementos aduaneiros aplicados ou as declaracións realizadas polo solicitante;
• as normas vixentes aplicables ao solicitante e as certificacións ou autorizacións en poder deste ;
• os resultados existentes da avaliación ou auditoría realizada de conformidade coa lexislación da Unión, na medida en que sexan pertinentes para o exame dos criterios (artigo 29, apartado 2, do AE CAU) e as conclusións existentes dos expertos pertinentes (artigo 29, apartado 3, do AE CAU).

En calquera caso, dependendo das circunstancias concretas e tendo en conta fundamentalmente a data á que corresponde a información en cuestión, é posible que as autoridades aduaneiras necesiten proceder a un novo exame ou procurar a confirmación doutras autoridades co fin de comprobar que a información segue sendo válida (total ou parcialmente).

Prestarase unha atención especial a aqueles casos en que a lexislación dispoña o recoñecemento automático das normas de seguridade e protección, a saber:

• cando o solicitante sexa un axente acreditado ou un expedidor coñecido, considerarase que se cumpren os criterios de seguridade e protección en relación cos lugares e as operacións para os que o solicitante obtivese o estatuto de axente acreditado ou expedidor coñecido na medida en que os criterios de expedición do estatuto de axente acreditado ou expedidor coñecido sexan idénticos ou equivalentes aos establecidos no artigo 39, letra e), do CAU [artigo 28, apartado 3, do AE CAU; véxase tamén a parte 3, sección III, punto 4.2. letra b), das presentes Orientacións];
• cando o solicitante sexa titular dun certificado de protección e seguridade expedida sobre a base dun convenio internacional, unha norma internacional da Organización Internacional de Normalización ou unha norma europea dalgún organismo europeo de normalización, ese certificado tera en contase á hora de comprobar o cumprimento dos criterios de protección e seguridade. Cando se establecese que os criterios de expedición do devandito certificado son idénticos ou equivalentes aos establecidos no artigo 39, letra e), do CAU (artigo 28, apartado 2, parágrafo primeiro, do AE CAU), os criterios consideraranse cumpridos. Cando o solicitante sexa titular dun certificado de protección e seguridade expedida por un terceiro país co que a Unión celebrase un acordo que prevexa o recoñecemento do devandito certificado (artigo 28, apartado 2, parágrafo segundo, do AE CAU), os criterios consideraranse cumpridos.

Esta disposición soa aplicarase aos certificados expedidos por organismos de certificación acreditados⁽¹⁹⁾ ou polas autoridades aduaneiras nacionais.

Por outra banda, existe un gran número de normas e certificacións internacionais e nacionais, así como conclusións formuladas por expertos no campo da contabilidade, a solvencia financeira ou os estándares da seguridade e a protección, que a AEE poderá aceptar de acordo co artigo 29, apartado 3, do AE CAU. Nestes casos, a presentación dun certificado non significa que o criterio AEO correspondente cúmprase automaticamente, nin que non vaia a comprobarse nunca máis. Pola contra, corresponderá á autoridade aduaneira competente determinar se se cumpren os criterios e, en caso afirmativo, en que medida.

Neste contexto, existen diversos indicadores que cabe considerar para avaliar se un certificado ou unha norma son pertinente e substancial e en que medida, e se poden resultar de utilidade no procedemento de solicitude do estatuto de AEO. A continuación figuran algúns de tales indicadores:

• Quen emitiu o certificado, ou quen é competente para outorgar a norma? O certificado ou a autorización, concédeos unha autoridade, ou un terceiro? Encóntrase o terceiro acreditado internacionalmente?
• De que maneira concédese o certificado ou a autorización? Efectúa os controis pertinentes algunha autoridade (exemplos na parte 3, sección III, apartado 4.2, destas Orientacións) mediante a autoavaliación do operador, ou ben é un terceiro independente e acreditado o que se encarga da verificación?
• Levouse a cabo unha auditoría sobre o terreo, ou só unha verificación documental?
• Que motivos inducen ao operador a solicitar o certificado ou a autorización?
• Ocúpase a empresa de realizar o proceso de certificación ou autorización, ou encárgase un consultor empregado pola mesma?
• Son válidos o certificado ou a autorización para a entidade no seu conxunto, para un centro determinado ou para un único proceso?
• Cando emitiuse o certificado ou a autorización? Cando levouse a cabo a última auditoría? Cales foron as conclusións desta ?

A relación de normas e certificados ou autorizacións coñecidas que figura máis embaixo non é exhaustiva. Debido á diversidade de actividades dos operadores económicos, así como ás particularidades nacionais, só inclúense os máis comúns.

Convén sinalar que os solicitantes poden presentar información sobre todas as normas que cumpran e os certificados ou autorizacións que posúan, con repercusión nos criterios para a obtención de tal estatuto, á autoridade aduaneira competente. A continuación, esta comprobará se poden terse en conta e en que medida. O mesmo ocorre se o operador económico foi asesorado por unha autoridade ou institución independente en casos con influencia nos criterios para a obtención do estatuto de AEO que non dean lugar a unha certificación ou autorización (p. ex., recomendacións personalizadas da policía local en materia de prevención de delitos sobre o terreo, programas de formación).

Tamén convén sinalar que para chegar a ser un AEO non cómpre posuír ningún destes certificados ou autorizacións nin recibir asesoramento de terceiros. Se hai algún certificado ou autorización dispoñible, poden ser útiles para as autoridades aduaneiras (véxanse tamén as Notas explicativas do CAE para as seccións 3 e 6 relativas ao sistema contable e loxístico e aos requisitos de protección e seguridade).

Considerese así mesmo que sempre será responsabilidade do solicitante demostrar o cumprimento dos criterios para a obtención do estatuto de AEO.

⁽¹⁹⁾ MLA (Acordo de Recoñecemento Multilateral) ou ARM. Véxase tamén www.european-accreditation.org^(Volver)