3.III.4.2. Certificados e autorizacións concedidas polas aduanas ou outras autoridades da Administración

1. Autorizacións aduaneiras xa existentes

   Cando un operador económico solicita un estatuto de AEO, deberán terse en conta os restantes autorizacións aduaneiras que se lle concedesen con anterioridade.

2. Certificados outorgados por axencias ou autoridades de aviación

   As autoridades de aviación autorizan as entidades que interveñen na manipulación da carga aérea. Dependendo do papel desempeñado na cadea de subministración, as entidades poden obter das devanditas autoridades o estatuto de AA ou do EA, mentres que o expedidor cliente (ECl) será designado directamente por un AA.

   Os AA son empresas como axencias, transitarios ou outras entidades que manteñen relacións empresariais cunha compañía aérea e efectúan controis de seguridade recoñecida ou prescritos pola autoridade competente en relación coas mercadorías, a mensaxaría e os paquetes e cartas urxentes.

   O EC é un expedidor que orixina a carga ou o correo por conta propia e cuxos procedementos cumpren as regras e normas comúns de seguridade nun grao suficiente para que o devandito carga ou o devandito correo poídanse transportar en calquera aeronave.

   No caso dun AA ou dun EC , os criterios dispostos no artigo 28, apartado 1, do AE CAU consideraranse satisfeitos de acordo co artigo 28, apartado 3, do AE CAU en relación coas instalacións e actividades para as que o operador económico obtivese o estatuto de AA ou de EC. A diferenza do programa de AEO, o estatuto de AA ou de EC sempre se concede a unha determinada situación. Cabe sinalar así mesmo que en principio o estatuto de AA ou de EC só aplícase ás mercadorías de saída transportada a bordo de aeronaves. No caso da entrada de mercadorías, os procesos non se examinan nin autorizan.

   A comparación efectuada polos servizos competentes da Comisión en cooperación cos Estados membros da UE, entre os criterios AA, EC e AEO concluíu que en principio os requisitos destes programas eran comparables nos catro ámbitos seguintes:

   • seguridade dos edificios;
   • controis de acceso apropiado;
   • seguridade da carga;
   • seguridade do persoal.

   Así pois, nos ámbitos mencionados é máis probables encontrar as condicións máis comúns e que, por conseguinte, considérase que se cumprirán.

   Polo tanto, se o solicitante dunha autorización AEOS recibiu xa autorización en calidade de AA ou EC, haberá que avaliar oportunamente se exerce ademais outras actividades comerciais e, en caso afirmativo, estas deberán ser tamén obxecto de control. Non debe haber un recoñecemento automático, pero ao mesmo tempo debe evitarse un novo control das mesmas situacións e operacións.

   Aínda que non existe un recoñecemento legal do estatuto de ECl, perséguense obxectivos similares, polo que a condición de ECl tamén pode resultar de utilidade no procedemento de autorización como AEO.

3. Protección dos buques e das instalacións portuarias (PBIP)

   A OMI adoptou como parte do Convenio Internacional para a Seguridade da Vida Humana no Mar (SOLAS), que é obrigatorio, un código igualmente obrigatorio e relativo á seguridade das embarcacións e as instalacións portuarias: o Código Internacional para a Protección dos Buques e das Instalacións Portuarias (Código PBIP). Nel establécense as responsabilidades das Administracións, as compañías de transporte marítimo, os capitáns de navío, o persoal embarcado, os portos, as instalacións portuarias e o persoal destas respecto da realización de avaliacións e análise de riscos, e ao desenvolvemento, mantemento e mellora de plans de seguridade das empresas de transporte marítimo e as súas embarcacións, así como dos portos e instalacións portuarias, co obxectivo de previr incidentes de seguridade que afecten aos buques ou ás instalacións portuarias utilizadas no comercio internacional.

   Os requisitos de seguridade do Código PBIP comprenden medidas de seguridade física, como as relativas ao control de acceso aos buques e as instalacións portuarias, así como ao mantemento da integridade das mercadorías e as unidades de carga. Estas medidas teñen que documentarse debidamente nun plan de seguridade que se presenta á Autoridade designada para a protección dos buques e as instalacións portuarias. O plan de seguridade aprobado non só constitúe unha ferramenta de utilidade para avaliar o criterio de seguridade para a obtención do estatuto de AEO, senón que ademais, se os elementos do plan de seguridade aprobada son idénticos ás condicións de AEO ou correspóndense con estes, será considerado pola Administración de aduanas un factor de cumprimento de tales condicións (artigo 28, apartado 2, do AE CAU).

   Aínda que aos buques e instalacións portuarias que cumpran os requisitos aplicables do Código PBIP se lles expedirán certificados que acrediten tal cumprimento, cabe sinalar que o cumprimento por parte das empresas de transporte marítimo das partes pertinentes do Código PBIP está suxeito á validación obrigatoria polas administracións marítimas nacionais, en colaboración coa Axencia Europea de Seguridade Marítima da UE (EMSA). Neste sentido, tal validación autorizada da empresa de transporte marítimo deberá considerarse así mesmo no contexto da autorización como AEO.

4. Elexibilidade do sistema de avaliación do crédito (ECAF) do Eurosistema do Banco Central Europeo

   O sistema de avaliación do crédito do Eurosistema (ECAF) do Banco Central Europeo define os procedementos, normas e técnicas que garanten o cumprimento do requisito de elevada calidade crediticio imposto polo Eurosistema para todos os activos de garantía. Na avaliación da calidade crediticia, o Eurosistema ten en conta criterios institucionais e as características que garanten unha protección similar ao titular do instrumento, tales como os avais. Nalgúns Estados membros, a elexibilidade certifícaa o banco central nacional. A referencia permanente do Eurosistema para establecer un requisito mínimo de elevada calidade crediticia defínese en termos dunha avaliación de crédito da «»(enténdese pola «»unha cualificación mínima a longo prazo da «-»do fitch ou Standard & Poor’s, de «A3» de Moody’s ou da «»O» de DBRS).

   Polo tanto, á hora de avaliar o criterio de solvencia financeira acreditada tamén pode terse en conta a avaliación das axencias de cualificación crediticia.

5. A Lei Sarbanes-Oaxley (SOX)

   A SOX é unha lei federal dos Estados Unidos en que se establecen novas normas dirixidas á totalidade dos consellos de administración de empresas públicas, os cadros directivos e as empresas de contabilidade pública do devandito país ou refórzanse outras preexistentes. É así mesmo aplicable ás empresas de fóra dos Estados Unidos cuxos títulos valores negócianse neste país. A SOX inclúe fundamentalmente disposicións sobre o sistema de control interno relativas aos informes contables e financeiros e os balances. Fai fincapé nos requisitos relativos á revelación de información e na responsabilidade dos directivos.

   Que unha empresa cumpra o que se dispón na SOX non equivale a que satisfaga de maneira automática os criterios para a obtención do estatuto de AEO. Non obstante, tal cumprimento será un indicador que deberá considerarse na análise de riscos e no contexto da autorización como AEO.

6. Programas AEO ou similares en terceiros países

   Nalgúns países aplícase un programa de seguridade e protección acorde co concepto de AEO do Marco SAFE da OMA . Aínda que non exista recoñecemento mutuo entre a UE e o país de que se trate, o feito de que un operador económico sexa validado ou certificado de acordo con tales programas reviste así mesmo importancia no contexto da autorización como AEO, e deberano ter en conta as autoridades aduaneiras competentes no proceso de inspección para a concesión do estatuto de AEO.

7. TIR (Transports Internationaux Routiers)

   O Convenio aduaneiro para o transporte internacional de mercadorías ao abeiro dos cadernos TIR (Convenio TIR de 1975) elaborouse baixo os auspicios da CEPE .

   A CEPE encárgase do mantemento do Convenio TIR, así como do Manual TIR. O Manual contén, ademais do texto do Convenio, un gran volume de información de utilidade sobre a aplicación práctica do mesmo.

   Reviste especial interese para os efectos da autorización como AEO o acceso controlado aos procedementos TIR, que constitúe un dos piares do Convenio. De conformidade co artigo 6 do Convenio TIR, as autoridades competentes unicamente deberán dar acceso a tales procedementos aos operadores de transporte que cumpran as condicións e o requisito mínimo fixado no anexo 9, parte 2 do Convenio, a saber:

   • experiencia e capacidade comprobada para realizar actividades no ámbito do transporte internacional;
   • situación financeira sólida;
   • coñecemento demostrado na aplicación do TIR;
   • ausencia de infraccións graves ou reiteradas da lexislación aduaneira ou fiscal;
   • declaración por escrito que reflicta o compromiso de cumprir a lexislación aduaneira e de aboar as sumas que se deban en caso de infracción ou irregularidade.

   Para os efectos da autorización como AEO, pode resultar así mesmo de especial interese a aprobación de vehículos e colectores para o transporte por estrada. No Convenio TIR estipúlase que as mercadorías se transportarán en colectores ou vehículos de estrada cuxos compartimentos de carga constrúanse de maneira que non poida accederse ao seu interior cando se encontren asegurados mediante un precinto. Se un colector ou un compartimento de carga cumpren os requisitos do Convenio, as autoridades nacionais pertinentes encargadas da autorización ou a inspección expiden os denominados certificados de aprobación dos vehículos de estrada ou dos colectores.

8. Outros

   Un cumprimento verificable das normas e requisitos de seguridade establecida por organizacións intergobernamentais, tales como a OMI, a CEPE, a OTIF, a UPU e a OIAC, pode supor o cumprimento parcial ou total dos criterios para a obtención do estatuto de AEO, sempre que sexan idénticos ou comparables.